We nodigen mensen uit om een blog te schrijven over wat voor hen Luisterend Leiderschap is. Dit is een blog van Peter van den Besselaar. Hij is partner bij Bex*communicatie.

Het is iets later op de avond als ik met een goed glas wijn in gesprek raak met Guillaume. Aanvankelijk over koetjes en kalfjes, maar vrij snel daarna over serieuze zaken. Guillaume vertelt dat het werken hem zwaarder valt. Dat hij nog wel mee kan met de jonkies, maar ’s avonds doodmoe thuiskomt. Omdat hij na zijn zestigste een dag minder is gaan werken, is het vol te houden. Hij kijkt uit naar zijn pensioen. Guillaume vertelt dat hij een opleiding volgt om mensen te helpen van schulden af te komen. Daar heb ik bewondering voor. Het lijntje tussen min of meer zorgeloos door het leven gaan en schulden niet meer kunnen aflossen is vaak klein, denk ik. Binnenkort gaat Guillaume  aan de slag met zijn eerste cliënt. Na zijn pensioen wacht geen rust achter de geraniums, maar gaat hij op een andere manier betekenis geven aan het leven. Doel is dat mensen hun opgelopen schulden kunnen aflossen. We praten over zonder oordelen luisteren en adviseren. Als het gaat om schulden liggen allerlei oordelen snel op de loer. “Hóe kan dat nou, iemand die zo diep in de schulden zit, maar wel veel rookt, twee honden te eten moet geven én ook nog auto blijft rijden?”

Via de oordelen komen we op het thema management. “Ik heb één goede baas gehad”, zegt Guillaume. “En het gekke is, dat realiseerde ik mij later pas, toen zij mijn leidinggevende niet meer was… Zij schreef nooit iets voor. Zij stelde alleen vragen. En door die vragen wist ik dan wel welke richting ik op moest gaan.” Ik durfde de vraag niet te stellen, hóeveel chefs en managers Guillaume gehad heeft in zijn werkzame leven. Ik veronderstelde toch al snel een stuk of tien. Het idee dat er daarvan maar één was, die hij als ‘goede baas’ betitelde… het is geen prettige gedachte. En ik dacht terug aan hoe ik als leidinggevende zelf door schade en schande heb geleerd. Een balans moest vinden tussen taakgerichtheid en mensgerichtheid. Hoe ik zag dat iemand die in mijn team niet goed functioneerde, opbloeide in een ander team. Toen vond ik dat comfortabel, we matchten niet samen. Nú vind ik dat ik wel meer moeite had mogen doen, dat het écht te maken had met mijn stijl van leidinggeven. Guillaume beschreef met twinkelende ogen luisterend leiderschap. Een baas die coacht. Die écht geïnteresseerd is. En de moeilijkheden en vraagstukken die daarmee samenhangen in de ogen durft te kijken. Die zich wat aanpast aan de karakteristieken van de medewerker. Precies het tegenovergestelde van een gedicht van Akwasi, dat gaat als volgt: hallo / is dit je voicemail / ik wilde eigenlijk iets inspreken / is het goed als ik bel / en je dan niet opneemt /dat praat wat gemakkelijker.