We nodigen mensen uit om een blog te schrijven over wat voor hen Luisterend Leiderschap is. Dit is een blog van Joris Vincken, schrijver, coach, muzikant en mysticus

In stilte, echt stil zijn, zit een prachtige paradox. Voor velen is stilte het vinden van een plek waar geen geluid is, bijvoorbeeld natuur of een prachtige meditatie ruimte. Dan is het stil en kan ik daarnaar luisteren.

Anderen herkennen dat het niet zozeer de afwezigheid van geluid om mij heen is, maar dat het stil moet worden in mij. We kunnen daar een leven vullen met meditatie, ademhaling, yoga. Soms lukt dat, als we de kracht van onze focus, discipline vinden, vaak lukt dat niet. Het blijft een tijdelijke stilte.

De paradox is, dat als ik werkelijk stilte wil worden, ik eerst moet toegeven dat ik degene ben die herrie maakt. Niet per se letterlijk in geluid, maar in mijn worsteling met dat wat is. Bijvoorbeeld mijn worsteling dat stilte nu ontbreekt, en ik wil dat het er is. Daar begint mijn gevecht, schreeuwend luid.

Pas als ik mijn gevecht met dat wat nu is stop, is er werkelijk vrede. Als ik niet langer oorverdovend lawaai maak, mijn gevecht met dit moment, dan is er harmonie, werkelijke stilte. Dan maken de geluiden om mij heen en zelfs de geluiden in mij niets meer uit, want ik ben één met alles. Mijn beweging is dezelfde als de beweging buiten mij, we dansen dezelfde dans.

Het vraagt moed mijn lawaai toe te geven en nog meer moed toe te geven dat ik nooit kan stoppen met herrie maken. Hooguit kan ik doorzien dat ‘ik’ niet echt is. Dat ‘ik’ een samenraapsel van duizenden ervaringen en herinneringen is. Maar voordat ‘ik’ was, was er. Daar is het stil. Alleen daar luister ik werkelijk.

Dan is het geen ‘ik’ die stil is, maar er is stilte. Er is geen ‘ik’ die luistert, maar er wordt gehoord.